E.P.L. afscheid

Met een lach en een traan

Het E.P.L. heette het vroeger, nu het Christiaan Huygens College. Het gebouw wordt gesloopt. ‘Mijn’ HAVO met de grond gelijk gemaakt. Afgelopen dinsdagavond mocht iedereen tussen de verhuisdozen door nog een laatste blik werpen op alles wat ooit was.

Meer dan 30 jaar geleden fietste ik elke schooldag 7 kilometer heen en ook weer terug en liep ik alle dagen de trappen voor het gebouw omhoog. Als 14 jarig timide meisje met bril probeerde ik zo onopvallend mogelijk langs alle, in mijn ogen, stoere ouderejaarsleerlingen naar boven te sluipen. ‘s Zomers en ‘s winters zat de trap altijd vol met mondige jongens en prachtige meiden. Rokend en pratend met elkaar doodden ze de tijd tot de zoemer ging en iedereen zich massaal door de deuren heen probeerde te wringen. Ik zorgde er altijd voor dat ik dat voor was.

’s Winters was de manier om binnen te komen door de deur beneden omdat je daar je jas kwijt kon. Geen overbodige luxe in het altijd veel te warme gebouw. Ook daar een groepje rokers bij de deur. Langslopend riskeerde je opmerkingen, gelukkig werd dat snel minder als je niet reageerde of niet aangeslagen leek. Een pokerface opzetten bleek de oplossing.

Puberbrein

Mijn start op deze school was in 2 HAVO. Als gevolg van het goed doorlopen van de halmaklas (MAVO/HAVO jaar) op een andere school. De beslissing om naar de HAVO te gaan uitpakte echter minder goed uit dan verwacht. Van buiten een rustig meisje, van binnen een kokende en bruisende puber, zocht ik mijn weg door het leven. Zoals bij veel pubers was bijna alles belangrijker dan leren. Met BFF Cindy schreef en tekende ik schriften vol over alles wat wij belangrijk vonden en, geloof me, niets daarvan had ook mar een beetje met leerstof te maken. Een jaar lang waren we een onafscheidelijke twee-eenheid. We deelden alles met elkaar, zelfs het eindresultaat van een jaar veel doen behalve met school bezig zijn: blijven zitten in 2 HAVO.

De ‘scheiding’ en het einde

De tweede keer in de tweede klas werden Cindy en ik van elkaar gescheiden. We kwamen in andere klassen en hadden andere roosters. Het schrijven naar elkaar ging onverminderd door. Doordat we nu niet meer hetzelfde meemaakten werd zelfs nog meer, ook ín de klas schreven we. Ook met elkaar meefietsen elke dag bleef onveranderd. Cindy maakte, anders dan ik, vorderingen in haar schoolcarrière. Een eindje het jaar in werd besloten dat ik terug ging naar de MAVO. Ik miste Cindy, maar haalde wel prima cijfers. Hier was in de les opletten voldoende om voldoendes te halen.

Na behalen van het MAVO diploma terug naar de HAVO, waar ik alsnog het diploma haalde. Goh: bleek toch dat als je een klein beetje gas geeft het helemaal niet zo onmogelijk is om de benodigde cijfers te halen. 2 jaar later dan noodzakelijk toch met een diploma naar huis. Zodoende 3,5 jaar op deze school rondgezworven. En nu wordt hij afgebroken.

Nog één laatste keer

Dinsdag 18 december parkeerde ik de auto twee flats van school vandaan, de plek waar mijn vader ons vroeger opwachtte na een schoolfeest om 10 meter achter ons ‘mee te fietsen’ naar huis. Alleen fietsen mocht ik niet en ophalen was niet cool dus dit was een prima alternatief.

Nog één keertje over de grote trap naar binnen, dit keer zonder in de achtergrond te willen verdwijnen. Een laatste keer door de klapdeuren, langs het hokje van de conciërge de gang in. Eenmaal binnen in het vierkante gebouw zijn daar de vier verdiepingen met lokalen langs de buitenrand. Tussen elke verdieping een plateau met tafels en stoelen, bedoeld om huiswerk te maken in de tussenuren of strafwerk tijdens de lessen waar je uitgestuurd bent. Het voelde alsof het gisteren was dat ik hier elke dag rond liep. Tussen de lessen door over de trappen, zoekend naar het volgende lokaal waar je vervolgens in de zweetlucht en op de door je voorganger verwarmde stoel kwam te zitten. Nog één keertje naar beneden de kelder in waar de jassen hingen en waar je vroeger chips en ijsjes kon kopen bij het barretje. Er staat nu een automaat. Een laatste blik in de aula, waar we op de ‘schoolfuif’ dansten en frisdrank dronken.

Het einde van een tijdperk

Hoewel het meer dan 30 jaar geleden is lijken veel dingen nog hetzelfde. De lift is nog steeds verboden terrein. De landkaarten, die toen al oud waren, hangen nog steeds in het aardrijkskunde lokaal en in het tekenlokaal wacht de geur van wasco, verf en te veel warmte ons op. De leraar tekenen, die er ook rondloopt, vertelt trots dat hij tegenwoordig schoenen draagt (hij droeg altijd leren pantoffels in onze lessen). De herinnering aan de veel te lange dia-kijk-sessies die hij hield over kunstgeschiedenis komen spontaan boven wanneer ik in het lokaal even een momentje blijf staan. Overal om me heen hoor ik mensen herinneringen ophalen. Ik ontmoet wat voormalig klasgenoten en vraag me tientallen keren af wie dat bekende gezicht nou is. Herinneren komen naar boven bij het zien van sommige gezichten, minder leuke maar ook warme herinneringen. Na deze avond een afgesloten hoofdstuk. De geruchten gaan dat het gebouw in maart wordt afgebroken. Dit was in elk geval zeker de allerlaatste keer dat ik hier binnen ben geweest.

4 reacties

Plaats een Reactie

Wil je op dit artikel reageren?
Hieronder kun je jouw reactie achterlaten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *