Schrijver worden

Koudwatervrees

Half juni ging ik een weekje naar Frankrijk. Een weekje bijkomen én bezig zijn met schrijven onder de kundige leiding van Wim Daniëls. Op de eerste dag kregen mijn medecursisten en ik de opdracht om een column te schrijven over waarom we schrijver willen worden. Nou was ik niet met die bedoeling naar deze cursus gekomen, maar iets daarover schrijven kon ik wel.

Wil ik schrijver worden? Een geromantiseerd beeld van schrijver zijn komt naar boven: ik zie mezelf zitten in een piepklein houten huisje aan een in de bossen verborgen meertje in Frankrijk. Ver van de bewoonde wereld. Ik moet immers inspiratie opdoen en de voorwaarden daarvoor zijn: een serene omgeving, gezang van cicaden, tjilpende vogeltjes en als enige afleiding het kabbelende water van een meertje waarin ik af en toe een duik neem.

Back to reality

De realiteit is dat ik, met 18 andere schrijvers in spe, mezelf heb opgegeven voor een schrijfcursus door Wim Daniels. In Frankrijk, boven op een berg. Een aantal sfeervol gerenoveerde gebouwen vormt het centrum van de schrijflocatie, ik word verwend met goddelijk eten en een adembenemend uitzicht. Geen meertje in de bossen maar een zwembad om in af te koelen. Vanwege de oplopende temperaturen hard nodig. Behalve cicaden en vogeltjes zijn er ook twee gezellig knorrende biggen, kakelende kippen en een dolle hond – type Samson – om ons op onze reis naar het schrijverschap te vergezellen.

Time flies

Het is inmiddels dag drie van de schrijfweek. Na twee intensieve dagen, de dag van aankomst met het kennismakingsdiner tel ik niet mee, begin ik er een beetje in te komen. Dag een was vooral veel luisteren: de ochtendsessie had me uitgeput en toen ik mijn bed zag kon ik het niet laten er even in te gaan liggen voor een dutje. Het deed me goed. De teksten die gelezen moesten worden konden wel even wachten, ditzelfde gold voor de opdrachten.

Dag twee begon net als dag een met het bespreken van elkaars teksten. Af en toe ontstonden er verhitte discussies. Het weer is, zoals ik eerder opmerkte, zomers. Dertig graden of meer: elke discussie wordt dan verhit.

Na de lunch boog ik me over een van de opdrachten. Het schrijven van 200 woorden kostte me veel meer tijd dan gebruikelijk was. Zwoegen, zweten, schrijven en schrappen: ik deed het veelvuldig die middag.

‘Vader was’ waren de verplichte beginwoorden voor deze opdracht. Mijn vader ‘was’ inderdaad. Jammer, ik had liever dat hij er nog is. Dat ter zijde. Mijn gedachten dwaalden af. Ik vroeg me af of ik wel schrijver wil worden. Wilde ik dat sowieso wel? Ik ben hier niet gekomen om schrijver te worden. Toch?

Ik schrijf, maar voel me geen schrijver. Een van de doelen die ik mezelf stelde was om mijn blog nieuw leven in te blazen. Dat wil ik nog steeds, maar het schrijven lijkt me hier minder makkelijk af te gaan. Is het de angst om fouten te maken, is het het schrijven in opdracht, ik kan er de vinger niet opleggen. Koudwatervrees noem ik het maar. Daar moet ik doorheen voordat ik kan zwemmen.

0 reacties

Plaats een Reactie

Wil je op dit artikel reageren?
Hieronder kun je jouw reactie achterlaten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *